Mijn persoonlijke Game geschiedenis

Toen mijn ouders besloten om 2 weken op vakantie te gaan, een jaar of 15 geleden, leek het hun handig om een 'Game-boy' voor hun dochtertje aan te schaffen. Op die manier zouden zij een rustige vakantie tegemoet zien en was hun dochter ook tevreden. Ik kreeg direct al het klassieke 'Tetris', maar ook 'Bubble en Bobble', een platform game waarbij je met behulp van 2 draakjes een serie ‘werelden’ door moest lopen. Na talloze andere spelletjes besloot ik dat de game-boy saai was en hoopte ik stilletjes dat mijn ouders ook eens een echte pc zouden aanschaffen. Mijn beste vriendinnetje had al een pc in huis en de games die daarop gespeeld konden worden waren pas echt waanzinnig.

Toen mijn ouders eindelijk een pc aangeschaft hadden voor hun bedrijf duurde het nog een goed jaar voordat ik mijn moeder ervan overtuigd had dat spelletjes leuk waren en vooral ook nuttig (soms dan). Mijn moeder was zelfs nogal gul, wanneer er op de gamedoos stond dat het spel educatief was! Denk hierbij aan point en click adventure spellen als 'Egypte' en 'Atlantis'. Het bijzondere van deze games is dat je daadwerkelijk in een wereld rondloopt. Het virtuele karakter was dan ook datgene wat mij zo geboeid hield, omdat het leek alsof er een alternatieve wereld was naast de wereld waarin ik dagelijks verbleef.

Tegenwoordig ben ik meer van de Role Playing Games. De mmorpg ‘World of Warcraft’ werd mij aangeraden door mijn schoonzusje en toen mijn vriend het ook nog eens begon te spelen was ik om. Ik had nooit verwacht dat een, voor de buitenwereld vaak, agressief spel mij zo zou kunnen interesseren. Vooral de eerste weken van spelen ging ik helemaal op in de virtuele wereld en kon zelfs niet slapen als ik tot een uur voor het na bed gaan had gespeeld. Ik schrok soms wakker met ideeën die ik dan de volgende dag wilde uitvoeren en liet ook min of meer mijn huiswerk soms een beetje los, omdat ik maar zoveel mogelijk wilde spelen. Vervolgens ben ik een jaar gestopt met spelen, maar afgelopen zomer wilde ik toch nog eens kijken of het spel mij nog steeds zo boeide. En ja... dat doet het nog steeds.

Na het behalen van mijn bachelor Sociale Psychologie wist ik dat ik niet de bijbehorende master wilde halen. Mijn hart ging inmiddels uit naar computer games en daarbij nog het meeste naar virtuele werelden. Het idee dat men op kan gaan in ‘alternatieve werelden’ vind ik buitengewoon interessant. Ik ben daarnaast vanuit mijn eerdere opleiding ook gefascineerd door identiteits formatie en -profilatie. Tenslotte vind ik het ontzettend interessant in hoeverre de liefde van jongeren voor games te combineren is met hun ‘afkerigheid’ naar formele vormen van lesgeven. Ik zou mij dus graag willen richten op games als een sociaal fenomeen en op de manier waarop mensen games 'beleven'.